WLAN-Wüste Deutschland

Ik ben verwend. Dat is de enige conclusie die ik kan trekken na een dagje reizen met het openbaar vervoer in Duitsland. Niet als het gaat om de treinen: de ICE is comfortabel, snel en mijn gereserveerde zitplaats aan een tafeltje is inderdaad gewoon beschikbaar. Maar ik had al moeten zien aan mijn medereizigers dat een belangrijke service ontbreekt. Om nij heen zitten mensen te praten en te lezen, een enkeling maakt van de gelegenheid gebruik om wat slaap in te halen. Het grote verschil met een Nederlandse trein: niemand heeft een mobiele telefoon in handen. Niemand is met gebogen hoofd verdiept in de wereld van Apple en co, scrolt door facebook, typt een update, leest het nieuws. De reden wordt al snel duidelijk als ik mijn laptop openklap en op zoek ga naar verbinding met het wereldwijde web. De Deutsche Telekom begroet mijn wifiverzoek en reageert met de vraag om een wachtwoord. Niks vrije toegang tot het internet, niks even werken aan mijn documenten in de cloud, er moet betaald worden! Het is niet de eerste keer dat ik in Duitsland geconfronteerd wordt met de voorsprong die Nederland heeft als het gaat om vrije toegang tot WIFI. In menig Hotel moest ik bij de receptie eerst om een wachtwoord vragen, dat dan ook nog een beperkt was tot één dag vrije toegang. Freies W-Lan is zeldzaam bij onze oosterburen –ik vind een artikel met de titel W-LAN-Wüste Deutschland. Er blijken maar zo’n 15-duizend vrije toegangen te zijn in dat enorme land. Reden: een uitspraak van het Bundesgerichtshof, dat in 2010 bepaalde dat de aanbieder van WIFI aansprakelijk is als via die verbinding illegale handelingen plaatsvinden. Dus uit angst om schadevergoedingen te moeten betalen voor gedownloade muziek en filmpjes worden wachtwoordprotocollen geschreven of netwerken niet eens aangelegd. Lopend door een Duitse stad zie ik WIFI-verbindingen genoeg op mijn telefoon, maar allemaal met een slotje. Net als in de ICE, waar de Deutsche Telekom het verbindingsmonopolie heeft. Alleen in de eerste klas zit de toegang tot het wereldwijde web in de prijs van het treinkaartje inbegrepen, in de tweede klas wordt je teruggeworpen op de analoge informatievoorzieningen als boek en krant.
Het lijkt misschien vreemd, maar in mijn gereserveerde stoel in een luxe, snelle en overvolle trein verlang ik toch wel stiekem naar Arriva en NS…